Wat Roze Koeken Al Niet Teweeg Kunnen Brengen – Over Weerstand Bieden Aan Weerstand

The measure of a life, after all, is not its duration, but its donation (Corrie ten Boom)
(Foto’s boven & onder: Sanquin Bloedverwant April 2019 | Foto Quote: Biesbosch, 2017)

INTRODUCTIE

Hoever ben jij bereid te gaan om je doelen te bereiken? Wat heb jij er voor over om succes te behalen? En hoe ga jij om met weerstand?

In deze blogpost omschrijf ik welke fasen ikzelf doormaak wanneer ik een doel wil behalen: motivatie, inzet, angst of weerstand, afleiding, doorzettingsvermogen en uiteindelijk een welverdiende beloning!

Want opgeven is iets wat je juist niet moet doen wanneer het moeilijk wordt. En in mijn geval is het al helemaal geen optie wanneer dat wat je doet voor een ander is.

ELKE KEER OPNIEUW…

Daar lig je dan, met een naald in je arm. Voor de zeventiende keer een naald in je arm. En ook deze keer voelt het niet prettig.

Door het stressballetje voorzichtig tussen je vingers te bewegen – knijpen is uit den boze! – probeer je je bloeddoorstroming te stimuleren. Een noodzakelijk kwaad, want doe je het niet, dan duurt het langer voor de zak vol is en doe je het wel, dan voel je bij elke beweging van je vingertoppen die vervelende naald in je arm.

Ook bij de zeventiende keer,

Elke keer als ik bij Sanquin lig om bloed te geven, vraag ik me af wat me bezielt. De sfeer is er altijd prima, als donor word je zowat op handen gedragen dus aan aandacht geen gebrek en er is voldoende gratis koffie en thee om aan al je wensen te voldoen.

En roze koeken. Laten we die niet vergeten. Maar daar kom ik later op terug. Eerst maar eens beginnen bij het begin:

FASE 1: DE MOTIVATIE

Waarom geef ik bloed? Ik heb geen idee. Werkelijk niet.

Ik ben niet per se bang van naalden, maar heel vrolijk word ik er ook niet van. Vooral dat gevoel dat er iets in je arm steekt wat er niet hoort, kan mij behoorlijk misselijk maken. Het is dan ook wel eens niet zo heel goed gegaan tijdens het doneren; dan werd ik licht in mijn hoofd en zag ik sterretjes.

Ik roep wel eens dat ik bloed geef vanwege die roze koek die ik aan het einde mag eten. Maar dat is natuurlijk onzin. Als ik roze koeken wil eten, dan koop ik wel een pak in de supermarkt.

Mijn werkelijke motivatie zit in het feit dat bloed geven een heel makkelijke vorm is van anderen helpen. Het kost je hooguit 15 minuten per keer, 3x per jaar (als man 5x per jaar) en je helpt er levens mee redden. Zo simpel!

Plus, stel dat ik een keer bloed nodig heb. Waarom zou ik wel iets willen ontvangen maar het niet zelf willen geven? Dus een beetje altruïsme, een beetje egoïsme.

En een roze koek.

FASE 2: INZET

Kom je doneren, dan moet je eerst gekeurd worden. Daar zijn mijn zenuwen altijd op voorbereid en hier is er dan ook nog niets aan de hand. Kwestie van een vragenlijstje invullen, je bloeddruk meten en een naar prikje in je vinger (dat stiekem vervelender is dan die naald in je arm, maar ja, die naald zit er tien minuten in en dan maakt zo’n prikje van nog geen tien seconden opeens stukken minder indruk).

Na de keuring word je meegenomen naar de donorstoelen. Wanneer je daarin plaats mag nemen, komt er snel een assistente die nogmaals alles checkt en je installeert voor de donatie.

Die roze koek komt steeds dichterbij…

Het is net of ik hier mezelf zie na een donatie. Kopje thee, roze koek. En je bent er weer helemaal bovenop!

FASE 3: DIE VERVELENDE NAALD

Dan is het toch echt tijd voor die terugkerende vervelende naald. En ja, ik voel hem écht! En ja, elke keer opnieuw word ik er een beetje onpasselijk van. En dat terwijl ik toch altijd netjes wegkijk als ze me prikken.

De afgelopen keer raakte ik zelfs lichtjes in paniek. Ik voelde gewoon hoe paniek mijn lijf instroomde terwijl de donor assistente wegliep om een ander te helpen. Het was tenslotte erg druk.

De paniek begon naar boven te krabbelen en de zin om op te geven (dan maar geen roze koek) groeide met elke stap die de paniek nam.

Maar gelukkig is er altijd fase 4.

FASE 4: DE KRACHT VAN AFLEIDING

Doorzetten is niet altijd zomaar alles over je heen laten komen en het ervaren. Doorzetten is ook manieren vinden om de zwaardere taken te verlichten.

Bij mij is dat tijdens het doneren muziek. Ik neem altijd mijn iPod mee en sluit me tijdens de donatie af voor de buitenwereld. Dat klink misschien niet zo sociaal, maar het is de manier die voor mij het beste werkt om rustig te blijven, die vervelende naald te vergeten en zowaar te genieten van mijn donatie.

Vergeet die roze koek, de kracht van muziek is werkelijk zoveel intenser! Als je denkt dat je iets niet kunt, daag ik je uit om je favoriete liedje op te zetten. Geheid dat je jezelf versteld doet staan!

FASE 5: DE BELONING

Ik weet wat je denkt. Jaja, die roze koek doet me echt wel wat en ik geniet er altijd oprecht van. Dik verdiend, denk ik dan.

Maar de echte beloning is de waardering die je krijgt. Van de donorartsen en -assistenten. Van de kantinejuffrouw. Maar bovenal van de mensen die (misschien wel jouw) bloed hebben ontvangen.

Want uiteindelijk is dat precies waar je het voor doet.

Zo’n roze koek mag dan een mooie bonus zijn, die vervelende naald in je arm vergeet je direct wanneer je al die dankbetuigingen leest.

Ook na zeventien keer.

TOT SLOT:

In dit bericht heb ik de fasen omschreven die je mogelijk doorgaat wanneer je met je doelen aan de slag gaat. Als je iets wilt veranderen in je leven, is het namelijk belangrijk dat je dingen anders gaat doen dan je altijd deed. Met andere woorden: je moet uit je comfort zone komen. En dat gaat nu eenmaal niet altijd even vlekkeloos.

Ik heb hier bloed doneren als voorbeeld genomen om aan te geven hoe ik met weerstand omga: wanneer ik die vervelende naald voel, wil ik nooit meer terugkomen. Maar toch doe ik dat. Omdat ik een manier heb gevonden om mijn weerstand te breken: muziek.

En natuurlijk een roze koek 😉

Wil je meer weten over je doelen bereiken en je weerstand verjagen? Neem dan eens contact met me op via info@spijkerscoaching.nl of 06-20250189.

Wil je meer weten over hoe vervelend die naald nu echt is (want stiekem valt het reuze mee!)? Kijk dan eens op www.sanquin.nl.

 

 

Add A Comment