Iglo's of ijshutjes in FIns Lapland

ER WAS EENS EEN KLEIN SAMANTHAATJE » Levenslessen Uit De Kleuterklas

Spijkers Blogging Niets Te Verbergen (header)

Met foto’s uit Fins LaplandSpijkers Blogging Splitter

» LEVENSLESSEN UIT DE KLEUTERKLAS – HET BEGIN

Een herinnering komt in me op en blijft in mijn hoofd hangen als een boek dat ik aan het lezen ben wat ik niet weg kan leggen: ik moet weten hoe het verhaal verder gaat.

Ik ben een jaar of zes. (Ik begon groep drie op een andere school, dus ik kan nooit ouder zijn geweest dan zes.)

Het is pauze en ik speel buiten met mijn vriendjes. Ik weet niet precies waar het in de jaren erna misging, maar toen ik ongeveer zes was, was ik supersociaal; iedereen was mijn vriendje.

Die ochtend had ik een nieuw spelletje bedacht, waarmee ik de eenzame, zwartgeverfde houten speelbalken aan de rand van het schoolplein nieuw leven inblies.

Vóór die dag speelde niemand daarop, ook geen oudere kinderen. En hoe ik er eindigde weet ik niet – misschien waren er simpelweg geen andere speeltoestellen meer over. Hoe dan ook, ik had iets spannends bedacht, een soort tikspel, over die balken.

En iedereen mocht meedoen, want zo was ik (en zo ben ik misschien nog steeds).

The More You Like Yourself, The Less You Are Like Anyone Else, Which Makes You Unique (WALT DISNEY)
The more you like yourself, the less you are like anyone else, which makes you unique – WALT DISNEY

» LEVENSLESSEN UIT DE KLEUTERKLAS – DE HERHALING

In mijn herinnering zijn we met een dozijn kinderen aan het gieren van de pret op die zwarte, houten klimbalken, tot er opeens een juffrouw naar me toekomt met een boze blik in haar ogen en een ongemakkelijk kijkende kleuter aan haar hand.

“Samantha, waarom mag […] niet meedoen?” vraagt ze, beschuldigend.

Verbaasd reageer ik met een (toch) enthousiast: “Natúúrlijk mag […] meedoen, iedereen mag meespelen!”

Een zeer ongelukkig kijkende […] klimt op een houten balk en voegt zich, bijna met tegenzin, bij ons spel.

Nu zul je denken: waarom denk je daar bijna dertig jaar later nog aan terug? Nou, omdat ik nog steeds niet begrijp waarom dit hele gebeuren zich de dag erna herhaalde.

Hetzelfde speeltoestel, dezelfde groep kinderen, dezelfde ik die het spelletje leidde. En dezelfde […] die met dezelfde boze juf verhaal kwam halen.

» LEVENSLESSEN UIT DE KLEUTERKLAS – DE CLOU

Mijn zesjarige geest was in de war: […] beweerde dat ik recht in haar gezichtje had gezegd dat ze niet mee mocht doen en ik kon me daar niets van herinneren.

(En het feit dat ik me dit beeld nagenoeg in Technicolor en Dolby Surround Sound terug kan halen, achtentwintig jaar na dato, zegt toch genoeg over mijn olifantengeheugen, lijkt me).

Op de derde dag begon […] hetzelfde spelletje op hetzelfde klimtoestel.

Zonder mij. Ik mocht niet meedoen.

Haar diep gekwetste (of jaloerse) zesjarige zieltje sprak tot mij: “Zo, dan weet je ook eens hoe dat voelt!”

De juffrouw wilde mij niet helpen.

De clou van dit verhaal is dat het niet uitmaakt hoe anderen jou behandelen, zolang je maar in jezelf gelooft, eerlijk naar jezelf bent en jezelf blijft.

“Het gaat niet om het beeld dat een ander van je schetst, het gaat om wie jij werkelijk bent van binnen”

» LEVENSLESSEN UIT DE KLEUTERKLAS – HET NIEUWE BEGIN

De zesjarige kleuter die ik toen was begreep helemaal niets van wat ze had “misdaan” (de vierendertigjarige vrouw die ik nu ben overigens net zomin), maar op die regenachtige, grauwe dag ergens begin jaren negentig begon zij gewoonweg een nieuw spelletje.

Bij een nieuw speeltoestel (kent iemand die witte hinkellijnen nog?).

Binnen één middag was het zwarte klimrek weer verlaten. Want alle kindjes die daarop hadden gespeeld, speelden opnieuw bij mij.

Ik denk dat deze herinnering mij iets wil vertellen: “Jij bent bijzonder. Laat je niet uit het veld slaan, want een ander kan niet wat jij kan; geloof in jezelf.”

Onzekerheid komt met de jaren, als je ouder wordt en gaat nadenken over wat je wilt, kunt of wat er allemaal fout kan gaan.

Maar als je gewoon gaat doen waar je goed in bent, dan volgt de rest vanzelf.

Zelfs […], want van mij mocht iedereen meedoen. Zo was ik nu eenmaal.

En zo ben ik misschien nog steeds.

Liefs Samantha 2021

Welke levenslessen haal jij (soms nog) uit jeugdherinneringen? Laat het me weten in een reactie! ↓↓

Lees ook: Wie Om Hulp Vraagt Is Goed WijsSpijkers Blogging SplitterOVER MIJ:

Samantha Spijkers Blogging Signature Met Info En Link

Of vind me op:

Button Facebook Button PinterestButton LinkedIn

Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties